2011 സെപ്റ്റംബർ 2, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ഇന്ത്യയുമായി സഖ്യത്തിന് നാറ്റോയുടെ ശ്രമം


ഇന്ത്യയുമായി സഖ്യത്തിന് നാറ്റോയുടെ ശ്രമം
Posted on: 03 Sep 2011


ബ്രസ്സല്‍സ്: അമേരിക്കയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സൈനിക സഖ്യമായ നാറ്റോയിലേക്ക് ഇന്ത്യയെ ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ ശ്രമം തുടങ്ങി. ഇന്ത്യയുമായുള്ള സഹകരണം സുപ്രധാനമാണെന്നും ഇതിനായി ചര്‍ച്ചകള്‍ തുടരുമെന്നും അമേരിക്കയുടെ സ്ഥിരം നാറ്റോ പ്രതിനിധി ഇവോ എച്ച്. ഡാല്‍ഡര്‍ പറഞ്ഞു. എന്നാല്‍ ഇതു സംബന്ധിച്ചു തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടത് ഇന്ത്യയാണെന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കി.

സോവിയറ്റു യൂണിയന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളെ നേരിടുന്നതിനായി 1949 ലാണ് നോര്‍ത്ത് അറ്റ്‌ലാന്റിക് ട്രീറ്റി ഓര്‍ഗനൈസേഷന്‍ (നാറ്റോ) നിലവില്‍ വന്നത്. പിന്നീടാണിതൊരു സൈനിക സഖ്യത്തിന്റെ രൂപമാര്‍ജിച്ചപ്പോള്‍ സോവിയറ്റ് യൂണിയനും സഖ്യരാജ്യങ്ങളും ചേര്‍ന്ന് 1955 ല്‍ വാഴ്‌സാ ഉടമ്പടിയെന്ന പേരില്‍ സൈനിക സഖ്യമുണ്ടാക്കി. ഇരു പക്ഷത്തും നിലകൊള്ളാതെ ചേരിചേരാ സഖ്യമുണ്ടാക്കുകയാണ് ഇന്ത്യ ചെയ്തത്. സോവിയറ്റ് യൂണിയനും കിഴക്കന്‍ യൂറോപ്പിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളും തകരുകയും ശീതയുദ്ധം അവസാനിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ നാറ്റോയുടെ ഉദ്ദേശ്യലക്ഷ്യങ്ങളില്‍ത്തന്നെ മാറ്റം വന്നു. സോവിയറ്റ് പക്ഷത്തും ചേരിചേരാ കൂട്ടായ്മയിലും പങ്കാളികളായിരുന്ന പല രാജ്യങ്ങളും അമേരിക്കന്‍ പക്ഷത്തേക്കു ചാഞ്ഞു. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് ഇന്ത്യയെക്കൂടി സഖ്യകക്ഷിയായി ക്കിട്ടാന്‍ നാറ്റോ ശ്രമിക്കുന്നത്.

ഇറാനിലും അഫ്ഗാനിസ്താനിലും അമേരിക്കയ്ക്കുവേണ്ടി നടത്തിയ അധിനിവേശത്തിനു പിന്തുണ തേടിയാണ് നാറ്റോ ഇന്ത്യയുമായി ചര്‍ച്ച തുടങ്ങിയത്. ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങളായി നാറ്റോ സെക്രട്ടറി ജനറല്‍ ഇന്ത്യന്‍ നേതാക്കളുമായി ചര്‍ച്ച നടത്തിവരുന്നുണ്ട്. നാറ്റോ ഡെപ്യൂട്ടി ജനറല്‍ സെക്രട്ടറി കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഇന്ത്യ സന്ദര്‍ശിക്കുകയും ചെയ്തു. ദേശരക്ഷയുടെയും ലോക സുരക്ഷയുടെയും കാര്യത്തില്‍ ഇന്ത്യയ്ക്കും നാറ്റോയ്ക്കും സമാന നിലപാടുകളാണുള്ളതെന്നും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ത്യയുമായുള്ള സഹകരണത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യമാണ് നാറ്റോ കല്പിക്കുന്നതെന്നും ഡാല്‍ഡര്‍ പറഞ്ഞു. നാറ്റോയുമായുള്ള ചര്‍ച്ചയ്ക്ക് ദിശാബോധം നല്‍കണമെന്ന് ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തോട് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

നാറ്റോയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ സുരക്ഷാ നടപടികള്‍ തുടരുന്ന അഫ്ഗാനിസ്താന്റെ പുനരുദ്ധാരണത്തിനായി ഇന്ത്യ 200 കോടി മുതല്‍മുടക്കുന്ന കാര്യവും ഇന്ത്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തിലെ കപ്പല്‍ ഗതാഗത സുരക്ഷയ്ക്കായി നാറ്റോയും ഇന്ത്യയും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന കാര്യവും ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ ഡാല്‍ഡര്‍ ഇരുപക്ഷത്തിന്റെയും താത്പര്യങ്ങള്‍ സമാനമാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു. എന്നാല്‍ നാറ്റോയില്‍ ഇന്ത്യയുടെ പങ്ക് എന്തായിരിക്കുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടത് ഇന്ത്യ തന്നെയാണെന്നും ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഇന്ത്യയുടെ നിലപാടു തന്നെയായിരിക്കും അന്തിമമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

Courtesy:  Mathrubhumi Newspaper Edition. Kerala, India, Asia, World News. Malayalam

2011 ജൂൺ 22, ബുധനാഴ്‌ച

വിടചൊല്ലുമ്പോള്‍

ഒരു ശിശിര കാലത്തിന്റെ അന്ത്യത്തില്‍ നാം കണ്ടു മുട്ടി. തുടര്‍ന്നു വേനലും മഴയും ഒരുമിച്ച് ആസ്വദിച്ചു. എന്നാല്‍ ഇനി കടന്നു വരുന്ന വസന്തം നമുക്ക് അന്യമാകുമെന്നു തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍ ഒരു നടുക്കം പതിയെ നമ്മെ മൂടുന്നതുപോലെ.

 

 'ഇല്ല' എന്ന് പറയില്ല. കാരണം എല്ലാവരുടെയും സന്തോഷമാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം. മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന കാണുമ്പോള്‍ അലിയുന്ന ഒരു മനസ്സ് ദൈവം എനിക്ക് നല്‍കി എന്നതായിരിക്കാം. പറയാതെ പറഞ്ഞു പോകുന്ന വാത്സല്യവം അത് തന്നെ.   
...............................................................................................................
ജിവിത പന്ഥാവില്‍ എവിടയോ വച്ചു കണ്ടു മുട്ടിയ രണ്ടു പഥികര്‍; ആ സത്രത്തില്‍ അല്പം കാലം താമസിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ പരസ്പരം പലതും പങ്കു വെച്ചു. ഇടയില്‍ ഒരിക്കല്‍ വിട്ടുനിന്നപ്പോള്‍ ഒരുവന്‍ പറഞ്ഞു; "പരസ്പരം കാണാതെ ഒരു ദിവസം കഴിക്കുന്നത്‌ എത്ര വൈഷമ്യം ആയിരിക്കുന്നു." മറ്റയാള്‍ തലകുലുക്കി. ഒരിക്കല്‍ അവര്‍  മുഖാമുഖം നോക്കി പരസ്പരം ചോദിച്ചു. നമ്മള്‍ എന്തിനാണ് എങ്ങനെ കണ്ടു മുട്ടിയത്‌? വേര്പിരിയുമെന്ന കയ്പേറിയ സത്യം അയവിരക്കികൊണ്ട് ഇരുവരും മന്തഹസിച്ച്ചു. മറ്റയാള്‍ ചോദിച്ചു "എന്തിനാണ് നാം സ്നേഹിക്കുന്നത്  ? എന്നും സ്നേഹിക്കാന്‍ ആവില്ലെന്ന് അറിയുമ്പോഴും. മറ്റയാള്‍ പറഞ്ഞു - " ദൈവം നമുക്ക് സ്നേഹിക്കാന്‍ ഒരു ഹ്യദയം തന്നതുകൊണ്ടു"
 
അയാള്‍ അന്ന് ഏകനായിരുന്നു. ആ  സായാഹനം വളരെ വിരസമായി അയാള്‍ക്ക്‌  അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരിക്കലുമില്ലാത്ത ഏകാന്തത; ഭക്ഷണ ശാല ശൂന്യമായിരുന്നു. കലാലയം  മുഴുവന്‍ നിശബ്ദതയുടെ മരവിപ്പ് ഗ്രസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അയാള്‍  പതിയെ പാദങ്ങള്‍ ചലിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ആ നിശബ്ദത കൂടുതല്‍ ക്രൂരമാകുന്നതുപോലെ. അസ്തമന ശോഭ തെല്ലുമില്ലാത്ത മേഘാവ്രത്മായ ചക്രവാളത്തിലേക്ക് കണ്ണ് നാട്ടു ഇരുന്നപ്പോള്‍ ഹ്യദയം അറിയാതെ ഒന്ന് തേങ്ങി. അവന്‍  പോയിരിക്കുന്നു; അതും പറയാതെ. "പലപ്പോഴും പറയാതെ പോകണം എന്ന് ആഗ്രഹിചിട്ടുന്ടെങ്കിലും അയാളുടെ  മനസ്സ് അതിനു  അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. നാം ഇഷടപ്പെടുന്നവര്‍ നമ്മള്‍ ഇഷടപ്പെടുന്നവര്‍ ഒരിക്കലും ദുഖിക്കുന്നത് നമുക്ക് ഇഷടമാല്ലല്ലോ".അയാള്‍ മന്തഹസിച്ചു.
 
  "മനസ്സില്‍ പോറലുകള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ എനിക്ക് ഇവിടം വിട്ടു പോകാന്‍ ആകുമോ? ഈ പരുപരുത്ത പ്രതലങ്ങളില്‍ നിണ്ട നാളുകള്‍ നമ്മള്‍ സൌഹ്യദം പങ്കിട്ടതല്ലേ. വസന്തകാലത്തിന്റെ അന്ത്യവും ഒരു മഴക്കാലം മുഴുവനും നാം ഒരുമിച്ച് ആസ്വദിച്ചു. എന്നാല്‍ അടുത്ത വസന്ത കാലം വരുമ്പോള്‍ നാം വേര്‍പിരിയേണ്ടി വരുമെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. സന്തോഷവും ദുഖവും ഒരുപോലെ പങ്കുവെച്ച നമുക്ക് മനസ്താപമില്ലാതെ എങ്ങനെയാണ് വിടപരയുവാനാകുക്. എന്റെ ആത്മാംശത്തിന്റെ നൂറായിരം നുറുങ്ങുകള്‍ ഞാന്‍ ഈ പരുപരുത്ത പ്രതലങ്ങളില്‍ വാരി വിതറിയിട്ടുണ്ട്. എന്റെ അടക്കാനാകാത്ത ആഗ്രഹങ്ങള്‍ മൊട്ടിട്ട് തളിര്‍ത്ത ഈ പ്രതലങ്ങള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ഒരു തേങ്ങല്‍ വരുന്നു. എല്ലാം മാറ്റി നിര്‍ത്തുമ്പോഴും എനിക്ക് അവയെ വിട്ടുപോകാന്‍ ആവില്ല. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വേര്‍പാടിന്റെ നാള്‍ തന്നെയായിരുന്നു സംഗമാത്തിന്റെയും. അതെ പ്രഭാതം തെന്നെ ആയിരുന്നു സായാഹ്നവും." പ്രവാചക ഗ്രന്ഥം വായിച്ചിരുന്ന അയാള്‍ ഉരുവിട്ടു.  
..............................................................................................................
ഞാനൊന്ന്
തൊട്ടാല്‍
നിന്നിലൊരു മരം
പെയ്യുമെന്നറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല.
പക്ഷേ,
നിന്റെ ചില്ലകള്‍‍‍,
ആകാശത്തോളമുയരത്തിലെ-
ന്റെ ചിറകുകള്‍ക്ക് അതീതമാണ്.(
http://pookaalam.blogspot.com)

"നിന്റെ സാന്നിധ്യം എനിക്കൊരു ഉണവര്‍വായിരുന്നു. നിന്റെ കാലൊച്ച ഞാന്‍ കാതോര്‍ത്തിരുന്നു. ഞാന്‍ നിന്നെ അതിയായി സ്നേഹിച്ചു.  അത് ഒരിക്കലും അതിന്റെ മുഖം മൂടി വിട്ടു പുറത്തുവന്നില്ല. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ അത് കരയുകയാണ്. തിര്‍ത്തും നിസ്സഹായതയോടെ". മറ്റയാള്‍ പറഞ്ഞു.  ഇപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്. വേര്‍പാടിന്റെ നിമിഷം വരെ സൌഹ്യടത്തിനു  അതിന്റെ ആഴമറിയില്ല. "പ്രേമം എപ്പോള്‍ നിങ്ങളോട് അഞാപിക്കുന്നുവോ, അപ്പോള്‍ അതിനെ അനുസരിക്കുക; അതിന്റെ പാതകള്‍ ദുര്‍ഘടവും കഠിനവും ആണെങ്കിലും. അതിന്റെ ചിറകുകള്‍ നിങ്ങളെ പൊതിയുമ്പോള്‍ കിഴടങ്ങുക. അതിന്റെ പക്ഷങ്ങളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കാവുന്ന കത്തി നിങ്ങളെ മുറിപ്പെടുത്തിയെക്കാമെങ്കിലും". ജിബ്രാന്റെ ഈ വാക്കുകള്‍ ഞാന്‍ നിരസിച്ചപ്പോള്‍ , തുടര്‍ന്നുള്ളത് ഞാന്‍ ശിരസാവഹിച്ചു. "ഒരുമിച്ച് ആടിയും പാടിയും ആനന്ദിക്കുക. എന്നാല്‍ ഓരോരുത്തരുടെയും വ്യക്തിത്വത്തെ നശിപ്പിക്കരുത്. വിണ കമ്പികള്‍ ഒരു രാഗത്തിന് വേണ്ടി ഒരുമിച്ച് ത്രസിക്കുംപോള്‍ അവ ഒറ്റയ്ക്കയിരിക്കുന്നതുപോലെ. ഒന്നിച്ച് നില്‍ക്കുക. വല്ലാതെ അങ്ങ് അടുക്കാതെ."
  ..........................................................................................................
അയാള്‍ അവിടെ നിന്ന് ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു . " നല്ലത് വരണം. നല്ലത് മാത്രം. ഉടയോന്റെ വഴി തിരിച്ചറിയണം. ആ വഴിയെ പോകണം; മറ്റെങ്ങും നോക്കാതെ." ആരും അത് കേട്ടില്ല. പക്ഷെ ദിക്കുകള്‍ക്ക് അപ്പുറം അത് പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്നത്‌ അയാള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അയാള്‍ ഇതുകൂടി എഴുതി.
 
"ദൈവം നമുക്ക് മാത്രമായി കരുതി വച്ച ചില നിമിഷങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. നാം അറിയാതെ. കാലം ഏറെ കഴിയുമ്പോള്‍ നാം ഓര്‍മിക്കും ഒരു ചിരിയായി. തേങ്ങലായി,വേദനയായി,  കളിയാക്കലായി. ശല്യമായി. വസന്തം പൊഴിയുമ്പോള്‍ , ചെറിമരങ്ങള്‍ തനിച്ച് ആകുമ്പോള്‍ നോട്ട് ബുകില്‍ പണ്ടെങ്ങോ എടുത്തു വച്ച ചെമ്പക പൂവിതള്‍ പോലെ ഒരു കാലം. അറിയാതെ മിഴി നിറയുമ്പോള്‍ നാം ഇനിയും ഓര്‍മിക്കും................ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സുഹ്യത്ത്....................

............................................................................................................

2011 ജൂൺ 6, തിങ്കളാഴ്‌ച

അമ്മയുടെ വിളി

അമ്മയുടെ വിളി
അമ്മ വിളിച്ചു. അമ്മ എല്ലാം അറിയുന്നു. ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കരുതിയതെല്ലാം അമ്മ മാനത്തു കണ്ടത് പോലെ.   ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് മൊട്ടിട്ട ആ നാളം കത്തിചാമ്പല്‍ ആകാന്‍ അധികം നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല. അമ്മയുടെ മനസ്സ് വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നും ഞാന്‍ ചെയ്യില്ല എന്ന് തീരുമാനിചു.  'മഴ' കോരി ചൊരിഞ്ഞു. കനത്ത ഇടിയും മിന്നലോടും കൂടിയ ആ മഴ പക്ഷെ അണയാനുള്ള തിരിയുടെ ആളലാനെന്നു ഞാന്‍ മുന്നമേ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. ഞാന്‍ കരുതി ഈ മഴ ഇന്ന്  കൂടി കനത്തു പെയ്യട്ടെ. പക്ഷെ അന്ന് മഴ പെയ്തില്ല. വളരെ ചൂടേറിയ ആ ദിനം വിരസം ആയി ഞാന്‍ തള്ളി നിക്കി. എന്റെ ചാലകത്തില്‍  ഞാന്‍ ചിലത് കുത്തികുരിച്ച്ചു വിദൂരതയിലെക്കു പറത്തി വിട്ടു. ആ പ്രാവ് തിരിച്ചു വന്നില്ല. ഞാന്‍ ആ കാഴ്ച കണ്ടു രസിച്ചു. എന്റെ പ്രാവ് ചിറകടിച്ചു ഉയരുന്നത് എന്നില്‍ ക്രൂരമായ ഒരു ആഹ്ലാദം ഉളവാക്കി.  എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. 'ഈ പ്രാവിന് ഇന്നുകൂടെ ജിവാന്‍ ഉള്ളൂ' എന്ന്.  പക്ഷെ മറുപുറത്ത് കുറുകി കരയുന്ന പ്രാവ് എനിക്ക് ആവലാതി വിഷയമായിരുന്നു. എന്റെ കള്ള പ്രാവിനെ ആ കുറു പ്രാവ് കണ്ണ്  വച്ച്ചു എന്നത് എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടി, എന്റെ പ്രാവ് കള്ളം മാത്രമേ പറയുമായിരുന്നുള്ളൂ.  

ഞാന്‍ എന്റെ എഴുത്ത് പുസ്തകം എടുത്തു പതിവിനു അപ്പുറമായി നിട്ടി എഴുതി. 'ഉടയോനോടുള്ള എന്റെ ഉടമ്പടി'. 'അമ്മയോടുള്ള എന്റെ പ്രതിഞ്ഞ'. ഞാന്‍ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു...ഇത് മാറ്റാന്‍ ആര്‍ക്കും ആവില്ല. എനിക്കുപോലും. അപ്രകാരം സംഭവിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ ഇല്ല എന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ കരുതും. അടിയില്‍ ഒരു ഒപ്പ് കൂടെ.. എന്റെ ഉറപ്പ് , എന്റെ തിഇരുമാനം. ഉടയോന്‍ എന്നെ കാക്കും .
പെട്ടന്ന് തന്നെ ഉടയോന്‍ തന്റെ നിണ്ട മൌനം ഭേദിച്ചു. ഞാന്‍ നിന്നോടു കൂടെ. മുന്നോട്ട് പോകു. ഇതാ വഴി നിനക്കായി തുറക്കുന്നു. എന്റെ മനസ്സിന്റെ അന്തരാലങ്ങളിളില്‍ നിന്ന് ചെറു സംഗിഇതം അണയാതെ ഒഴുകുനത് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു. അത് മറ്റാരുമല്ല. എന്റെ ഉടയോന്‍. അവന്‍ എന്നെ കാക്കും.

2011 ജൂൺ 1, ബുധനാഴ്‌ച

അമ്മ പറഞ്ഞത്


അമ്മ ഇപ്പോഴും എനിക്ക് മനസ്സുകൊണ്ട് സമീപമാനു. വളരെ ദൂരെയാണെങ്കിലും ..... നിണ്ട ഇടവേളകളില്‍ മാത്രമാണ് സംസാരിക്കരുള്ളതെങ്കിലും മനസ്സുകളുടെ സ്പന്ദനം ഇപ്പോഴും ഞങ്ങള്‍ അറിയുന്നു. അമ്മയുടെ തേങ്ങല്‍ എന്റെ തേങ്ങലാണ്, എന്റെ ആവശ്യം അമ്മയുടെയും ആവശ്യമാണ്. 'അമ്മയുടെ കണ്ണനീരാനു ഞാന്‍' എന്നാ സത്യം പലപ്പോഴും എന്റെ മിഴികള്‍ ഈരന് അനിയിക്കാറുണ്ട്. അമ്മയെ കാണുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പലപ്പോഴും തെങ്ങിപ്പോകാരുണ്ട്. ഒന്ന് പ്രതീ ക്ഷിക്കാതെ  എന്റെ അമ്മ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ചിലപ്പോള്‍ അമ്മയുമായി പട്ടണത്തില്‍ പോകും. ഹോട്ടലോ തുണിക്കടയോ ആയിരിക്കും എന്റെ ലക്‌ഷ്യം. പക്ഷെ അവര്‍ അതിനു കൂട്ടാക്കുകയില്ല. അമ്മ ഇപ്പോഴും പറയും . "എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട. നീ ഉടയോന്റെ സന്താനമായി വളരണം". അതിനു വേണ്ടി മാത്രമാണ് ഇന്ന്  എന്റെ അമ്മയക്ക് കന്നീര് വരാറുള്ളത്. വിളിച്ചാല്‍ മാറ്റ് വിശേഷങ്ങള്‍ ഒന്നും പങ്ക് വയ്ക്കാറില്ല. സാക്ഷാല്‍ അന്ടഘടാഹത്തെ ഉണ്ടാക്കിയവന്റെ പിന്നാലെ പോകാന്‍ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നു മാത്രം ഉപദേശിക്കും. ഞാന്‍ മൌനമായി കേള്‍ക്കും. ശിരസാവഹിക്കും. കാരണം ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേര്‍ക്കും ടിയാനോടുള്ള ബന്ധം അത്ര ഊഷമലമാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആരോടെങ്കിലും അദ്ദേഹം മിണ്ടാതായാല്‍ മറ്റയാള്‍ അറിയും. അതായിരുന്നു ഇന്നലെ സംഭവിച്ചത്. പുലര്‍ച്ചെ തന്നെ അമ്മ വന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ കട്ടിലിന്റെ സമിപം. എനിക്ക് ഒന്നും മനസിലായില്ല. ഞാന്‍ അല്പം പകച്ചു പോയി. ഇങ്ങനെ മുന്പ് സംഭാവിച്ചിട്ടില്ലയിരുന്നെന്നു തോന്നുന്നു. എന്റെ അമ്മ അന്നോട്‌ പറഞ്ഞു . "നീ പോകുന്ന വഴി തെറ്റിയിരിക്കുന്നു. ". ഞാന്‍ തെല്ലു നടുക്കതോറെ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു. പക്ഷെ അമ്മ പോയിരുന്നു. എന്റെ മനസ്സ് ഒന്ന് ഇടിഞ്ഞു പോയി. ഞാന്‍ മുട്ടിന്മേല്‍ ഇഴഞ്ഞു. എനിക്ക് മനസ്സിലായി ഇത് ഉടയോന്റെ അവസാന അടവാണെന്ന്. അമ്മയുടെ വേദന എനിക്ക് താങ്ങാന്‍ ശക്തിയില്ല. ഇതെല്ലാം ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം അറിയുന്നു. ഞാന്‍ ഏഴാം അടവിലേക്ക് ചാടി.
ഞാന്‍ വിവരിക്കാം. എല്ലാം ശരിയാകും എന്ന് പറഞ്ഞു ഗുരു എന്നെ പറഞ്ഞയച്ചതാണ്. എന്റെ ഉള്ളില്‍ ആ തിരി ആളി കത്തിയിരുന്നു.  പക്ഷെ ആ വലിയ മഴയില്‍ അത് കെട്ടുപോയി. പിന്നെ അത് കത്തിക്കാന്‍ ഉടയോന്‍ ഉറക്കത്തില്‍ എപ്പോഴിക്കയെ വന്നിരുന്നു. എന്നാല്‍  ഞാന്‍ മയങ്ങിപ്പോയി. ഒന്ന് ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു. 'ഉടയോന്റെ മൌന'ത്തെക്കുരിച്ച് എഴുതയത്തിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ എന്നോണം ഒരു സംഭവം കൂടി കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കപ്പെട്ടു. ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പേ സാക്ഷാല്‍ ഉടയോന്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നെന്നെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി. തുടര്‍ന്ന്‍ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു. " സത്തനോട് എതിര്‍ത്ത് നില്‍പ്പിന്‍ എന്നാല്‍ അവന്‍ നിങ്ങളെ വിട്ടു ഓടിപ്പോകും". കാര്യം എനിക്ക് വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. ഈ സംഭവത്തിനു  ദിവ
സങ്ങള്‍ക്ക് മുന്പ് എന്റെ ആത്മീയ ഗുരു എന്നോടു ഒരു തവളയുടെ കഥ പറഞ്ഞിരുന്നു. ---'ഫറവോന്റെ തവള'. തവള പെരുകിയപ്പോള്‍ ഫറവോ പറഞ്ഞു. "തവളയെ മാറ്റിതരണം. പക്ഷെ നാളെ മതിയാകും.". എനിക്ക് രസകരമായി തോന്നി. ഒരു ദിവസം കൂടി തവളയ്ക്കൊത്തു ജീവിക്കാന് ഫരവോയ്ക്ക് കുഴപ്പമില്ല. ഗുരു എന്നോട് പറഞ്ഞു -"തവളയെ എന്ന് തന്നെ ഇറക്കി വിടണം". അന്ന് എന്റെ ഗുരുവിനെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഉടയോന്റെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടളിനെക്കുരിച്ചു പറഞ്ഞു ആവേശ ഭരിതനായി. തുടര്‍ന്ന്‍ അമ്മ വിളിച്ചപ്പോള്‍ തവളയുടെ കഥ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ അവരെ ഭയപ്പെടുത്തി. അമ്മ പറഞ്ഞു. "നമുക്ക് എല്ലാം അറിയാം. നമ്മുടെ പ്രവര്‍ത്തിയാണ് കാര്യം." ഞാന്‍ നമ്രസ്സിരസ്ക്കനായി. 'ഗുരുവിന്റെ പുസ്തകം' തുറന്നു വായിക്കുക എന്റെ ശീലമാനു. പുസ്തകം എന്നോടു പറഞ്ഞു -"വഴി ഇതിലെ" . പാട്ട് അടപ്പ് ചെവിയില്‍ വച്ചെങ്കിലും ഞാന്‍ ചുരുക്കമായി മാത്രമാണ് കേട്ടത്. ഇടയ്ക്ക് ഉടയോന്റെ സ്വരം അതിലൂടെ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. ഇന്ന് പാട്ട് പെട്ടി എന്നോടു പറഞ്ഞത് ഇതായിരുന്നു. "ഒരിക്കലും സാത്താന് കിഴടങ്ങരുത്. നീ ധൈര്യമായി ഉടയോന്റെ അടുക്കലേക്കു ചെല്ലണം"
ഒന്ന് ഉടയോന്‍, രണ്ടു തവളയുടെ കഥ, മൂന്നു ഗുരുവിന്റെ വിളി, നാല് അമ്മയുടെ വരവ്, അഞ്ച് ഗുരുവിന്റെ പുസ്തകം, ആര് പാട്ടുപെട്ടി.......ഏഴ് പൂര്ന്നതയുടെ സംഖ്യയാണ് .ഇനി ഒരു അവസരം ഇല്ല . അത് തീര്ക്ചയാനു. കാരണം ഉടയോന്റെ അടവുകള്‍ എഴിലെത്തിയാല്‍ അപകടമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം.  അതിനു ഞാന്‍ ഒരു പേര്‍ നല്‍കി "അമ്ഗീകരിക്കുക. മാറുക" അത് സഹതാപമാനെന്നും അഭിനയമാനെന്നും  അമ്ഗീകരിക്കുക, അമ്മയുടെ വഴിയിലേക്ക് മാറുക.
അഭിനയം അതിരുകടന്നിരുന്നു. പക്ഷെ എന്റെ അഭിനയം ആരൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിയോ. എന്റെ മനസ്സിന്റെ ദൌര്‍ബ്ബല്യങ്ങളെ മുതലെടുക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ ഞാന്‍ നന്നായി മനസ്സിലാക്കി. 'ഞാന്‍ കിഇഴടങ്ങി' എന്നാ മിധ്യാടാരണ ചിലര്‍ക്കെങ്കിലും ഉണ്ടായി. ആ മാറ്റം ഞാന്‍ പെട്ടന്ന് ഉള്‍ക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തു.  പക്ഷെ മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനയ്ക്ക് ആസ്വാസമാകാന്‍ ഞാന്‍ അഭിനയിച്ചത് എന്ന് ആര്‍ അറിഞ്ഞു. ഞാന്‍ പറയാം .... ആരും കരയുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. അവരുടെ കരച്ചില്‍ എന്റെ കന്നുനീര് ആകും. അവര്‍ക്ക് അല്പം ആസ്വാസമാകാന്‍ ഞാന്‍ എന്ത് ത്യാഗവും ചെയ്യും. അവരെ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍ ഞാന്‍ അവരോടു ചേര്‍ന്ന് നടക്കും. പക്ഷെ അവരും അത് അമ്ഗീകരിക്കനമെന്ന മാത്രം.
  അമ്മ അപ്പോഴും എന്നോടു പറഞ്ഞു. "നിന്നെ സൂക്ഷിക്കാന്‍ നിനക്ക് മാത്രമേ ആവൂ. " ഇല്ല ഇനി ഞാന്‍ അഭിനയിക്കുകയില്ല.  ഇനി ഉടയോന്റെ വഴി . എന്റെ അമ്മയുടെ വഴി.............

2011 മേയ് 31, ചൊവ്വാഴ്ച

ഉണര്‍വ്വിന്റെ ഉണര്‍ത്തുപാട്ട്‌

ഉണര്‍വ്വിന്റെ ഉണര്‍ത്തുപാട്ട്‌ 

മഴ അതിന്റെ പാരമ്യതയ്ക്കായി തിടുക്കം കൂട്ടുന്നു. അതിന്റെ താളത്തിനൊത്ത് ആടാനും പാടാനും ഉശിരുള്ള ചുണക്കുട്ടന്മാര്‍ നാളെ വിദ്യാകെന്ദ്രങ്ങളിലെക്ക് കാല്‍ച്ചുവടുകള്‍ വയ്ക്കുമ്പോള്‍ തിമിര്‍ത്ത് ആടുന്നത് മാരിയായിരിക്കും. തന്റെ കൂട്ടുകാരെ കണ്ട സന്തോഷം അടക്കാനാകാതെ.....
നാളെ   ജൂണ്‍  ഒന്ന് , ബുധനാഴ്ച ...ആരുലക്ഷത്തില്‍ പരം പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വിദ്യയുടെ  ആനന്ദം നുകരാന്‍ സ്കൂള്‍ മുറ്റത്ത് കാല്‍ വയ്ക്കുമ്പോള്‍ ശതകോടി സ്വപ്നങ്ങള്‍ പൂവണിയുന്നു
.
പുതിയ കുട, ഉടുപ്പ്, ബാഗ്, പുസ്തകം എങ്ങനെ ....എല്ലാം പുത്തന്‍. പുതിയ കൂട്ടുകാരും , പുതിയ അധ്യാപകരും, പുതിയ ചുറ്റുപാടും ....എല്ലാം എല്ലാം ഗ്രഹാതുരത്വം ഉണര്‍ത്തുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ സമ്മാനിക്കുന്നു.
നാളയുടെ നേതാക്കള്‍ വളരട്ടെ..അവരുടെ ആയിരം ആയിരം സ്വപ്നങ്ങള്‍ പൂവണിയട്ടെ. എന്റെ ഭാരതം ഉയര്‍ച്ചയുടെ ഉന്നതികളിലെക്ക് കരകയരട്ടെ.
എന്റെ എല്ലാ കൊച്ചു കൂട്ടുകാര്‍ക്കും കോടി
ആശംസകള്‍ ........................
സ്നേഹപൂര്‍വ്വം
നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ചേട്ടായി

2011 മേയ് 27, വെള്ളിയാഴ്‌ച

പ്രിയ സുഹ്യത്തിന് ആദരാഞ്ജലികള്‍


അവാസാന ദിവസവും സൌഹ്യദം പുതിക്കിയപ്പോള്‍ നിത്യസൌഹ്യടത്തിന്റെ ലോകത്തിലേക്ക് യാത്രയാകാന്‍ അവന്‍ ഒരുങ്ങുകയായെരുന്നെന്നു ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല. ഇപ്പോഴും 'ഹായ്' ആയി അവന്‍ വരാറുണ്ടെങ്കിലും പലപ്പോഴും പ്രതികരിക്കാന്‍ കഴിയാറില്ല. എന്നാല്‍ പ്രതികരണങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് അവന്‍ യാത്രയായി. പ്രിയ സുഹ്യത്തിനു കന്നീരില് കുതിര്‍ന്ന ആദരാഞ്ജലികള്‍.
അയല്‍പക്കം, എല്‍ . കെ. ജി. മുതല്‍ സഹപാടി എന്നതിലപ്പുറം ഒരു ആത്മസൌഹ്യടം ഞങ്ങള്‍ മെനഞ്ഞിരുന്നു. ക്യഷി പാടത്ത് കാള ഉഴുകുന്ന വേളയില്‍ നുകം പിടിക്കാന്‍ ആവേശം കാണിച്ചു  നുകത്തിനടിയില്‍ പെട്ടതും, പച്ചരി പോടിയരിയുറെ കഥ പറഞ്ഞതും സൌഹ്യടത്തിന്റെ തമാശകള്‍ പറഞ്ഞതും എല്ലാം എല്ലാം ഇന്നും മായാതെ തെളിഞ്ഞു നിക്കുന്നു. ഒരിക്കല്‍ വേനലവധിക്ക് ശേഷം ഞങ്ങള്‍ക്ക്
മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത വിധം അവന്‍ തടിയാനായി മാറിയതും അന്ന് പങ്ക് വച്ച രസകരമായ നിമിഷങ്ങള്‍ ഇന്നും മനസ്സില്‍ പച്ച്ചപ്പനിയിക്കുന്നു. നീണ്ട വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരെബെഞ്ചില്‍ പഠിച്ചതും ഒരേ ട്യുഷന്‍ ക്ലാസില്‍ ഇരുന്നതും എത്രയോ നല്ല സമരണകള്‍ ആണ് ഉണര്‍ത്തുന്നത്. ഞാനും അവനും മാത്രമായിരുന്നു ട്യുഷന്‍ ക്ലാസില്‍ ...ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ടീചരുടെ അടി ഈട്ടുവാങ്ങേണ്ടി വന്നതില്‍  ദേഷ്യത്തോടെ ഞാന്‍ ക്ലാസ് നിര്‍ത്തിയെന്കിലം അവന്‍ തുടര്‍ന്നു. നിണ്ട പന്ത്രണ്ട് വര്‍ഷത്തെ ആത്മസൌഹ്യടത്തില്‍ അസ്വാരസ്യങ്ങലുറെ കഥകളൊന്നും ഓര്‍മ വരുന്നില്ല. വഴിപോക്കന്‍ സമ്മാനിച്ച പത്തു ര്രൂപയ്ക്ക് മേടിച്ച മൂന്നു കൊന്വെക്ഷ് ലെന്‍സില്‍ ഒന്ന് എനിക്കായി അവന്‍ കരുതിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കേതോ നിമിഷം അവന്‍ അത് തിരികെ ആവസ്യപ്പെട്ടതും ഓര്‍ക്കുന്നു. സൌഹ്യടങ്ങലുറെ യാത്രയില്‍ എവിടയോ ആസയപരമായി ഞങ്ങള്‍ വേര്പിരുഞ്ഞെങ്കിലും എന്നും സുഹ്യത്തുക്കലായി.
അവധിയ്ക്ക് വരുമ്പോള്‍ കാണാമെന്നും അപ്രകാരമുള്ള കൂടികാഴ്ചയില്‍ അവന്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഊഷമലതയും എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു ചെറു തീ പടര്‍ത്തുന്നു. ഫേസ് ബുക്കില്‍ സജിവ സാന്നിദ്യമായിരുന്ന അവന്റെ മുഖം നമുക്ക് അന്യമായി എന്നാ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഉള്‍കൊള്ളാന്‍ ആകുന്നില്ലെങ്കിലും നിര്ബ്ബന്ധിതനാകുന്നു. 'ഇനി നീ ഉണ്ടാകില്ല' എന്നാ ക്രൂര സത്യം തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍
.
പ്രിയ സുഹ്യത്തെ........... ആവലാതികളില്ലാത്ത ലോകത്തില്‍ നീ ഇന്ന് വിശ്രമിക്കോ. ഞങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ നീ ഇനും ജിവിക്കുന്നു.

ആദരാഞ്ജലികള്‍ 


 

2011 മേയ് 25, ബുധനാഴ്‌ച

ഉടയോന്റെ മൌനം


ഉടയോന്റെ ഒരു കാര്യം. എന്ന് വച്ചാല്‍ , സാക്ഷാല്‍ ഉടയതംബുരന്‍  .... കക്ഷി മൂന്നുദിവസമായി കാണുന്നില്ല,വരുന്നില്ല, മിണ്ടുന്നില്ല. കാര്യം എന്താണെന്ന് ആലോചിച്ചിട്ട് ഒരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. കല്ലുകള്‍ ഏതെങ്കിലും ഇലകിയുട്ടുന്ടെങ്കില്‍ അത് ഉറപ്പിക്കനമെന്നായി ഞാന്‍. മനസ്സുകള്‍ ഈതെങ്കിലും പിടഞ്ഞിട്ടുന്ടെങ്കില്‍ പരിഹാരം കാനെനമെന്നായി. സകല സാധ്യതകളും ഊഹിച്ച് എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു. ഒരു ആശ്വാസം വന്ന മാതിരി. പക്ഷെ ഉടയോന്‍ അന്നിട്ടും ഒരു ക്രൂരമായ നിശബ്ദത.   മൂന്നുദിവസം മുന്പ് പതിവില്‍ അപ്പുറമായി വാതോരാതെ സംസാരിച്ച ഉടയോന്‍ ഒന്ന് മിണ്ടാതായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആകെ തളര്‍ന്നു പോയി
. എത്ര കാലമായുള്ള സൌഹ്യടമാണ്. ഇടയ്ക്ക് ഉലഞ്ഞിട്ടുന്ടെങ്കിലും അത്പണിയാറുണ്ട്. മിക്കപ്പോഴും അവിടുന്നായിരിക്കും ആദ്യം വരിക. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ എന്തെ? അതും എനിക്ക് വളരെ ആവശ്യമായ സമയത്ത്. വേദം വിടര്‍ത്തി നിര്‍ത്താതെ വായിച്ചു. ഉടയോനെ പുകഴ്ത്തുന്ന ധ്യാനിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ ധാരാളം മറിച്ചു. എന്നിട്ടും മിണ്ടുന്നില്ല.

കടുത്ത ആത്മ സംഘര്‍ഷം! ജിവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ ഉണ്ട്ടായിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ സംഘര്‍ഷത്തിന്റെ കാരണം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷെ ഒന്ന് മനസ്സിലായി, പണ്ടത്തെ ഉടയോന്‍ അല്ല ഇന്ന് എന്റേത്. അവന്‍ വളരെ അടുത്തായിരുന്നു. കൂടുതല്‍ അടുക്കുന്തോറും അകല്ച്ഛക്ള്‍ക്കും കൂടുതല്‍ വേദന ഉണ്ടാകുമല്ലോ.
ഉടയോന്റെ നിശബ്ദത എന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള പാച്ചിലിന്റെ ആവേഗം കുറച്ചതാണ് എനിക്ക് അധികം വിഷമം ആയത്.  
ആ ബുധനാഴ്ച അല്പം  വിശ്രമിച്ച്ചപ്പോള്‍ ഉല്‍ക്കടമായ ഒരു ആഗ്രഹം എന്നെ ഹെമിചച്ചു. 'തിരിച്ചു പോകണം ! നളന്തയിലെക്ക്, വിദ്യയുടെ മകുടത്തില്‍ മുത്തമിടണം'. വലിയ നഷടബോധം. ഉതയോനോടു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു "എന്റെ ഉടയോനെ ഞാന്‍ ഇതെല്ലം നഷടപ്പെടുത്തിയിട്റ്റ് എനിക്ക് എന്താ കിട്ടിയത്. ?" പണ്ട് അവന്‍ ഇതിനു ഉത്തരം പറഞ്ഞിരുന്നു. അതെ ഉത്തരം തന്നെ എന്നില്‍ അലയടിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. "പോകണം ഇനിയും പോകണം. ഞാന്‍ ഉണ്ട് , ഇപ്പോഴും നിനക്ക് മാത്രമായി, നിനക്ക് തണലായി " .  
അന്ന് വൈകിട്ട് ചക്രവാളത്തില്‍ ഇരുന്നപ്പോള്‍ ഉല്‍ക്കടമായ അ ആഗ്രഹം മൂര്‍ദ്ധന്യ അവസ്ഥയില്‍ എത്തി. 'നളന്തയിലെക്ക് പോകണം'. അപൂര്‍വ്വതകള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത, എന്നാല്‍ ശരാശരിയുമായ എന്റെ സുഹ്യത്ത് അപൂര്‍വ്വതകള്‍ ഒന്ന് കാട്ടാതെ നളന്ദയില്‍ പോയി വന്നത് എന്നെ അത്ബുതപ്പെടുത്തി. ആ പോക്കിന് കാരണമായ എന്തോ പ്രേരകം അല്ലെങ്കില്‍ അഭൌമികത ഉണ്ട് എന്നത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അത് കണ്ടെത്താന്‍ ആയില്ലെന്നുള്ളതും എന്നെ വല്ലാതെ വലച്ചു. ഈ അപൂര്വ്വികതയെ കൈവെടിയുന്നത് അബദ്ധമായിരിക്കുമെന്നു എന്റെ മനസ്സു പറഞ്ഞു. ആ കാലോച്ച്ച എന്നെ സത്യമായും വലച്ചു. ചിലപ്പോള്‍ ആ കാലോച്ച്ച ഇവിടു നിന്ന് ഇല്ലാതായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ പ്രാര്തിച്ച്ചു. സാത്താന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്  ആ കാലോച്ഹ. എങ്കിലും  അതിനെ ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ചു. ഇപ്പോഴും ആ കാലോച്ച്ച എനിക്ക് കേള്‍ക്കാനയെങ്കില്‍ ..........
ആ നിലാവായിരുന്നു എല്ലാം എന്നോടു പറഞ്ഞത്. നിലാവ് എന്നെ കുളിപ്പിചെങ്കിലും ഞാന്‍ അത് അറിഞ്ഞില്ല.  ഉറക്കെ കരയണമെന്നു തോന്നി. പക്ഷെ ശബ്ദം വരുന്നില്ല. കണ്ണുകള്‍ ചെറുതായി നനഞ്ഞു.
എന്റെ മനസ്സ് കത്തി, ആ തീ പാറി പറക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. "പോകണം എനിക്ക് നളന്തയിലേക്ക്.വെറുതെയല്ല. വലിയവനാകാന്‍".
കാറ്റ് ഒട്ടും ഇല്ലാത്ത ആ രാത്രി തീര്‍ത്തും വിരസമായിരുന്നു. വിരസതയുടെ നടുവില്‍ ഞാന്‍ പലതും അഭിനയിച്ചു. എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളു അപ്പോഴും പറഞ്ഞു. " പോകണം . എനിക്ക് നളന്തയിലേക്ക്. "
ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ധ്യാന ഗുരുവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോവുകയാണ്. കന്നടച്ചിരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞ ആത്മ ഗുരുവിന്റെ അടുക്കലേക്ക്.
ആത്മസംഘര്‍ഷത്തിന്റെ കൊടിയ കാറ്റിനു ശമനം കിട്ടാന്‍. എന്നിട്ടും  ഉടയോന്‍ ഉണര്‍ന്നില്ല. ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഉടയോന്റെ വിളിക്കായി. എന്റെ മനസ്സില്‍ ജ്വലിക്കുന്ന തീ ആളികത്തും. പക്ഷെ എണ്ണ പകരാന്‍ ഉടയോന്‍ വരണം. ഉടയോനെ നീ വരില്ലേ...............